- అర్జునుడు పలికెను: ఓ మహాబాహో! హృషీకేశా! కేశినిషూదనా! ‘సంన్యాసం’ యొక్క తత్త్వాన్ని మరియు ‘త్యాగం’ యొక్క తత్త్వాన్ని వేర్వేరుగా తెలుసుకోవాలని కోరుకుంటున్నాను. (18.1)
- శ్రీ కృష్ణ భగవానుడు పలికెను: కోరికలతో చేసే కర్మలను వదిలివేయడాన్ని ‘సంన్యాసం’ అని పండితులు అంటారు. చేసే అన్ని పనుల యొక్క ఫలితాన్ని వదిలివేయడాన్ని ‘త్యాగం’ అని విజ్ఞులు చెబుతారు. (18.2)
- కొందరు పండితులు “కర్మలన్నీ దోషపూరితమైనవి కాబట్టి వాటిని వదిలేయాలి” అంటారు. మరికొందరు “యజ్ఞం, దానం, తపస్సు వంటి కర్మలను ఎన్నటికీ వదలకూడదు” అని అంటారు. (18.3)
- ఓ భరతశ్రేష్ఠా! త్యాగం విషయంలో నా నిశ్చయాన్ని విను. ఓ పురుషవ్యాఘ్ర! త్యాగం అనేది సత్త్వ, రజ, తమో గుణాల భేదం చేత మూడు రకాలుగా చెప్పబడింది. (18.4)
- యజ్ఞం, దానం, తపస్సు అనే కర్మలను ఎన్నటికీ వదలకూడదు. అవి తప్పక ఆచరించవలసినవి. ఎందుకంటే యజ్ఞ దాన తపస్సులు జ్ఞానులను సైతం పవిత్రులను చేస్తాయి. (18.5)
- అయితే, ఈ పనులను కూడా కర్తృత్వ భావన (నేను చేస్తున్నాను అనే అహంకారం) లేకుండా, ఫలితాన్ని ఆశించకుండా చేయాలన్నదే నా ఖచ్చితమైన మరియు ఉత్తమమైన అభిప్రాయం. (18.6)
- శాస్త్రరీత్యా నిర్దేశించబడిన కర్తవ్య కర్మలను వదిలివేయడం తగదు. అజ్ఞానం లేదా మోహం వల్ల అటువంటి పనులను మానేస్తే, దానిని ‘తామస త్యాగం’ అంటారు. ఇది మనిషిని అధోగతికి తీసుకెళ్తుంది. (18.7)
- ఏదైనా పని చేయడం కష్టమని, శరీరం శ్రమ పడుతుందని భయపడి కర్తవ్యాన్ని వదిలివేస్తే, అది ‘రాజస త్యాగం’ అవుతుంది. అటువంటి వాడు త్యాగం వల్ల కలిగే ఫలితాన్ని పొందలేడు. (18.8)
- ఓ అర్జునా! “ఈ పని చేయడం నా బాధ్యత” అని భావించి, మమకారాన్ని మరియు కర్మ ఫలితాన్ని వదిలిపెట్టి చేసే త్యాగమే ‘సాత్త్విక త్యాగం’. ఇది శ్రేష్ఠమైనది. (18.9)
- సాత్త్విక గుణంతో నిండినవాడు, స్థిరమైన బుద్ధి గలవాడు, సందేహాలు లేనివాడు అయిన త్యాగి… తనకు నచ్చని పని ఎదురైనప్పుడు ద్వేషించడు, నచ్చిన పని ఎదురైనప్పుడు ఆసక్తి పెంచుకోడు. అతడు రెండింటినీ సమానంగా చూస్తాడు. (18.10)
- దేహాన్ని ధరించిన ఏ మానవుడూ కర్మలను సంపూర్ణంగా వదిలివేయడం సాధ్యం కాదు. కాబట్టి, ఎవరైతే కర్మల యొక్క ఫలితాన్ని వదులుతారో, అతడే నిజమైన త్యాగి అని పిలవబడతాడు. (18.11)
- కర్మ ఫలాలను త్యాగం చేయని వారికి మరణానంతరం మూడు రకాల ఫలితాలు ఉంటాయి: నరకాది దుఃఖాలు, స్వర్గాది సుఖాలు, సుఖదుఃఖాలు కలగలిసిన మానవ జన్మ. కానీ కర్మ ఫలాలను త్యాగం చేసిన సన్న్యాసులకు ఎప్పుడూ ఇటువంటి బంధనాలు ఉండవు. (18.12)
- ఓ మహాబాహో! సాంఖ్య శాస్త్రం ప్రకారం ఏ కర్మ సిద్ధించడానికైనా ఐదు కారణాలు అవసరమని చెప్పబడింది. (18.13)
- శరీరము, కర్త, వివిధ ఇంద్రియములు, వివిధ రకాల కృషి, దైవానుగ్రహము – అనే ఈ ఐదూ సమస్త కర్మలకూ కారణాలు. (18.14)
- మనిషి తన శరీరం, మాట లేదా మనస్సుతో చేసే న్యాయమైన లేదా అన్యాయమైన ఏ పనికైనా ఈ ఐదే కారణాలు. (18.15)
- పనులు జరగడానికి ఐదు కారణాలు ఉండగా, కేవలం తనను తాను మాత్రమే కర్తగా భావించేవాడు మందబుద్ధి. అటువంటి వాడు సత్యాన్ని చూడలేడు. (18.16)
- ఎవడైతే “నేను కర్తను” అనే అహంకారం లేకుండా ఉంటాడో, ఎవడి బుద్ధి కర్మ ఫలాలకు అంటదో.. అటువంటి వాడు లోక రీత్యా యుద్ధం చేసి శత్రువులను చంపినా, అతడు చంపినవాడు కాడు, ఆ కర్మ బంధాల్లో చిక్కుకోడు. (18.17)
- జ్ఞానము (తెలివి), జ్ఞేయము (తెలుసుకోవలసిన విషయం), పరిజ్ఞాత (తెలుసుకునేవాడు) – ఈ మూడూ కర్మకు ప్రేరణనిస్తాయి. అలాగే కరణము (పనిముట్టు), కర్మ (పని), కర్త (చేసేవాడు) – ఈ మూడూ కర్మ యొక్క స్వరూపాన్ని ఏర్పరుస్తాయి. (18.18)
- సాంఖ్య శాస్త్రం ప్రకారం… జ్ఞానము, కర్మ మరియు కర్త – ఈ మూడూ కూడా మూడు గుణాల ప్రభావం వల్ల మూడు రకాలుగా విభజించబడ్డాయి. వాటి గురించి కూడా నేను చెప్పినట్లుగా విను. (18.19)
- వేరువేరుగా కనిపిస్తున్న సమస్త ప్రాణులలో… నాశనం లేని, ఒక్కటే అయిన పరమాత్మ తత్త్వాన్ని ఏ జ్ఞానం ద్వారా అయితే మనిషి చూడగలుగుతాడో, దానిని ‘సాత్త్విక జ్ఞానం’ అని తెలుసుకో. (18.20)
- ఏ జ్ఞానం వల్ల మనిషి ప్రాణులన్నీ ఒకదానికొకటి వేరని, ప్రతి శరీరంలోనూ వేర్వేరు ఆత్మలు ఉన్నాయని చూస్తాడో.. అది ‘రాజస జ్ఞానం’. (18.21)
- కేవలం ఏదో ఒక చిన్న పనికే అతుక్కుపోయి, కారణం లేకుండా, సత్యం తెలియకుండా, అది మాత్రమే సర్వస్వమని భావించే అల్పమైన జ్ఞానం ‘తామస జ్ఞానం’. (18.22)
- శాస్త్రబద్ధమైనది, అహంకారం లేకుండా చేసేది, ఇష్టాఇష్టాలకు అతీతంగా చేసేది మరియు ఫలాపేక్ష లేకుండా చేసే పనిని ‘సాత్త్విక కర్మ’ అంటారు. (18.23)
- కోరికలతో, అహంకారంతో మరియు మిక్కిలి శ్రమతో చేసే పనిని ‘రాజస కర్మ’ అంటారు. (18.24)
- భవిష్యత్తులో కలిగే పర్యవసానాలను, అయ్యే నష్టాన్ని, ఎదుటివారికి కలిగే హింసను మరియు తన సామర్థ్యాన్ని ఆలోచించకుండా, కేవలం మోహంతో మొదలుపెట్టే పనిని ‘తామస కర్మ’ అంటారు. (18.25)
- ఆసక్తి లేనివాడు, అహంకారం లేనివాడు, ధైర్యసాహసాలతో కూడినవాడు, పని సిద్ధించినా సిద్ధించకపోయినా వికారాలకు లోనుకాకుండా ఉండేవాడు ‘సాత్త్విక కర్త’. (18.26)
- అనురాగం కలవాడు, కర్మ ఫలితాలను ఆశించేవాడు, లోభి, హింసా స్వభావం కలవాడు, అపవిత్రుడు, సుఖదుఃఖాలకు త్వరగా చలించేవాడు ‘రాజస కర్త’. (18.27)
- అస్థిరమైన మనస్సు కలవాడు, వివేకం లేనివాడు, మొండివాడు, మోసగాడు, ఇతరులను అవమానించేవాడు, సోమరి, ఎప్పుడూ విచారించేవాడు మరియు పనులను వాయిదా వేసేవాడు ‘తామస కర్త’. (18.28)
- ఓ ధనంజయా! బుద్ధి మరియు ధృతి లో ఉన్న మూడు రకాల భేదాలను విను. (18.29)
- ఏ బుద్ధి అయితే …ఏ పని చేయాలి, ఏ పని చేయకూడదు, ఏది కర్తవ్యం, ఏది అకర్తవ్యం, దేనికి భయపడాలి, దేనికి భయపడకూడదు, ఏది బంధనం, ఏది మోక్షం అని స్పష్టంగా తెలుసుకుంటుందో.. అది ‘సాత్త్విక బుద్ధి’. (18.30)
- ఓ పార్థా! ఏ బుద్ధి అయితే ధర్మానికి-అధర్మానికి మధ్య, చేయవలసిన పనికి-చేయకూడని పనికి మధ్య ఉన్న తేడాను సరిగా గుర్తించలేదో, అది ‘రాజస బుద్ధి’. ఇది గందరగోళంతో కూడి ఉంటుంది. (18.31)
- ఓ పార్థా! అజ్ఞానమనే చీకటితో నిండిన ఏ బుద్ధి అయితే.. అధర్మాన్ని ధర్మమని భావిస్తుందో, అలాగే అన్ని విషయాలను వ్యతిరేకంగా అర్థం చేసుకుంటుందో, అది ‘తామస బుద్ధి’. (18.32)
- ఏకాగ్రతతో కూడిన యోగ సాధన ద్వారా… మనస్సు, ప్రాణము, ఇంద్రియాల క్రియలను అదుపులో ఉంచి, సరైన మార్గంలో నడిపించే నిశ్చయ శక్తిని ‘సాత్త్విక ధృతి’ అంటారు. (18.33)
- ఓ అర్జునా! ఫలాన్ని ఆశించి, ఆసక్తితో ధర్మ, అర్థ, కామాలను (లౌకిక ప్రయోజనాలను) మాత్రమే పట్టుకుని ఉండటానికి ఉపయోగపడే నిశ్చయ శక్తి ‘రాజస ధృతి’. (18.34)
- దుర్బుద్ధి గలవాడు దేనినైతే ఆశ్రయించి.. నిద్ర, భయం, శోకం, విషాదం మరియు గర్వాన్ని వదలడో, అటువంటి మొండితనాన్ని ‘తామస ధృతి’ అంటారు. (18.35)
- ఇక ఇప్పుడు నా నుండి వినుము, ఓ అర్జునా, దేహముయందున్న జీవాత్మ రమించే మూడు విధముల సుఖముల గురించి, మరియు సర్వ దుఃఖముల నుండి విముక్తి దశ చేరటం గురించి. (18.36)
- మొదట విషం వలె కష్టంగా అనిపించినా, ఫలితంలో అమృతం వలె ఉండే సుఖమే సాత్త్వికమైనది. ఆత్మజ్ఞానం వల్ల కలిగే ప్రశాంతతే ఈ సుఖానికి మూలం. (18.37)
- ఇంద్రియాలు విషయాలతో కలవడం వల్ల కలిగే సుఖం రాజసమైనది. ఇది మొదట అమృతం వలె తీయగా అనిపించినా, చివరకు విషం వలె దుఃఖాన్ని మిగులుస్తుంది. (18.38)
- మొదటి నుండి చివరి వరకు ఆత్మను మోహానికి గురిచేసేది, నిద్ర, బద్ధకం, అజాగ్రత్త నుండి పుట్టే సుఖం ‘తామస సుఖం’. (18.39)
- ఈ భూమి మీద గానీ, స్వర్గంలో దేవతలలో గానీ… ప్రకృతి నుండి పుట్టిన ఈ మూడు గుణాల (సత్వ, రజ, తమస్సు) ప్రభావం లేని ప్రాణి ఏదీ లేదు. (18.40)
- ఓ పరంతప! బ్రాహ్మణ, క్షత్రియ, వైశ్య మరియు శూద్రుల యొక్క కర్మలు వారి వారి అంతర్గత గుణాల నుండి పుట్టిన స్వభావాల ప్రకారమే విభజించబడ్డాయి. (18.41)
- మనస్సును నిగ్రహించడం, ఇంద్రియాలను అదుపు చేయడం, తపస్సు, బాహ్య-అంతర శుచి, ఓర్పు, నిష్కపటమైన ప్రవర్తన, శాస్త్ర జ్ఞానం, అనుభవ జ్ఞానం, దైవ చింతన – ఇవి బ్రాహ్మణుని సహజ గుణాలు. (18.42)
- శౌర్యము, తేజస్సు, ధైర్యము, సామర్థ్యము, యుద్ధంలో వెన్నుచూపకపోవడం, దానగుణం మరియు నాయకత్వ లక్షణం – ఇవి క్షత్రియుని సహజ గుణాలు. (18.43)
- వ్యవసాయం, గోరక్షణ, వాణిజ్యం – ఇవి వైశ్యుని సహజ కర్మలు. ఇతరులకు సేవ చేయడం లేదా పరిచర్య చేయడం అనేది శూద్రుని సహజ కర్మ. (18.44)
- స్వభావసిద్ధ జనితమైన వారి వారి విధులను నిర్వర్తించటం ద్వారా, మానవులు పరిపూర్ణ సిద్ధిని సాధించవచ్చు. ఒక వ్యక్తి తనకు విధింపబడిన విధులను ఆచరిస్తూ పరిపూర్ణతను ఎలా సాధించగలడో ఇక ఇప్పుడు నానుండి వినుము. (18.45)
- సర్వ ప్రాణులకూ మూలమైనవాడు, అంతటా వ్యాపించి ఉన్నవాడు అయిన ఆ పరమాత్మను, మనిషి తాను చేసే పనుల ద్వారానే అర్చించి మోక్షాన్ని పొందవచ్చు. అంటే మనం చేసే వృత్తిని దైవ కార్యంగా భావించాలి. (18.46)
- చక్కగా ఆచరించిన పరధర్మం కంటే, లోపాలు ఉన్నప్పటికీ తన స్వధర్మాన్ని (తన స్వభావానికి తగిన పనిని) ఆచరించడమే మేలు. తన స్వభావానికి తగిన పనిని చేయడం వల్ల మనిషికి ఎటువంటి పాపము అంటదు. (18.47)
- ఓ కౌంతేయా! సహజమైన కర్మలో లోపాలు ఉన్నప్పటికీ దానిని వదలకూడదు. అగ్నిని పొగ కప్పి ఉంచినట్లే, మనం చేసే ప్రతి పనిలోనూ ఏదో ఒక లోపం ఖచ్చితంగా ఉంటుంది. (18.48)
- ఎవరి బుద్ధి అంతటా అనాసక్తిగా ఉంటుందో, ఎవరు మనస్సుని జయించారో మరియు సన్న్యాస అభ్యాసముచే కోరికలను త్యజించారో, వారు శ్రేష్ఠమైన నైష్కర్మ్య సిద్ధిని పొందుతారు. (18.49)
- ఓ కౌంతేయా! ఇటువంటి సిద్ధిని పొందిన వాడు, జ్ఞానానికి అత్యున్నతమైన పరమ నిష్ఠ అయిన ‘బ్రహ్మము’ను ఎలా పొందుతాడో ఇప్పుడు క్లుప్తంగా నా నుండి విను. (18.50)
- సత్వగుణంతో కూడిన నిర్మలమైన బుద్ధిని కలిగి, ధైర్యంతో మనస్సును నిగ్రహించుకుని, శబ్ద స్పర్శాది ఇంద్రియ విషయాలను వదిలిపెట్టి, వేటిపైనా రాగద్వేషాలు లేకుండా ఉన్నవాడు, ఏకాంత ప్రదేశంలో నివసిస్తూ, మితాహారం తీసుకుంటూ, తన వాక్కును, శరీరాన్ని, మనస్సును అదుపులో ఉంచుకుని, నిరంతరం ధ్యానయోగంలో నిమగ్నమై, దృఢమైన వైరాగ్యాన్ని ఆశ్రయించినవాడు, అహంకారం, గర్వం, కామక్రోధాలు, అవసరం లేని వస్తువులను సేకరించడం వంటివి పూర్తిగా వదిలేసి, “నాది” అనే మమకారం లేకుండా, శాంతంగా ఉన్న సాధకుడు బ్రహ్మ భావాన్ని పొందడానికి అర్హుడవుతాడు. (18.51-18.53)
- ఆ విధంగా బ్రహ్మ స్థితిని పొందినవాడు ఎప్పుడూ ఆనందంగా ఉంటాడు. అతడు దేనికోసం బాధపడడు, దేనినీ కోరడు. అన్ని ప్రాణులను సమానంగా చూస్తూ, నా యందు పరమ భక్తిని కలిగి ఉంటాడు. (18.54)
- అటువంటి అనన్య భక్తి ద్వారా మాత్రమే నేను ఎవరు, నా వాస్తవ రూపం ఏమిటి అనేది అతడు నిజంగా తెలుసుకోగలడు. నన్ను అలా తెలుసుకున్న మరుక్షణమే అతడు నాయందు ప్రవేశిస్తాడు. (18.55)
- ఎల్లప్పుడూ అన్ని రకాల పనులు చేస్తున్నప్పటికీ, నన్నే నమ్ముకుని, నాకే శరణు కోరినవాడు నా అనుగ్రహం వల్ల శాశ్వతమైన, నాశనం లేని పరమ పదాన్ని పొందుతాడు. (18.56)
- నీ మనస్సుతో అన్ని పనులను నాకు అర్పించి, నన్నే నీ పరమ గమ్యంగా భావించు. బుద్ధియోగాన్ని ఆశ్రయించి, నీ మనస్సును నిరంతరం నాయందే నిలుపు. (18.57)
- నీ మనస్సు నాయందు లగ్నం చేస్తే, నా కృప వల్ల నీవు జీవితంలోని అన్ని కష్టాలను సులభంగా దాటుతావు. అలా కాకుండా అహంకారంతో నా మాట వినకపోతే నీవు పతనం చెందుతావు. (18.58)
- నీవు అహంకారంతో “నేను యుద్ధం చేయను” అని నిర్ణయించుకున్నా, అది ఎలాగూ వ్యర్థమై పోతుంది. ఎందుకంటే నీలోని క్షత్రియ స్వభావమే నిన్ను బలవంతంగా యుద్ధంలోకి దింపుతుంది. (18.59)
- ఓ కౌంతేయా! మోహం వల్ల నీవు ఏ పనినైతే చేయనని అంటున్నావో, నీ స్వభావం నుండి పుట్టిన కర్మకు కట్టుబడి ఉన్న నీవు.. నీ ప్రమేయం లేకుండానే ఆ పనిని చేసి తీరుతావు. (18.60)
- ఓ అర్జునా! పరమాత్మ సమస్త ప్రాణుల హృదయాలలో నివసించి ఉంటాడు. ఒక యంత్రం మీద ఎక్కిన బొమ్మలను సూత్రధారి ఆడించినట్లుగా, ఆయన తన మాయాశక్తితో ప్రాణులందరినీ వారి కర్మలను బట్టి భ్రమింపజేస్తుంటాడు. (18.61)
- ఓ భారతా! నీవు అన్ని విధాలా ఆ పరమాత్మనే శరణు వేడుకో. ఆయన అనుగ్రహం వల్ల నీవు పరమ శాంతిని మరియు శాశ్వతమైన పరమ పదమును పొందుతావు. (18.62)
- రహస్యాలన్నిటిలోకీ అత్యంత రహస్యమైన ఈ జ్ఞానాన్ని నేను నీకు వివరించాను. దీనిని సంపూర్ణంగా విచారించి, ఆ తర్వాత నీ ఇష్టం వచ్చినట్లు చేయి. (18.63)
- అన్నిటికంటే రహస్యమైన నా పరమ సందేశాన్ని మరొక్కసారి విను. నీవు నాకు అత్యంత ప్రియమైన మిత్రుడవు కాబట్టి, నీ హితము కోరి దీనిని చెబుతున్నాను. (18.64)
- నీ మనస్సును నాయందే నిలుపు, నా భక్తుడవు కా, నన్నే పూజించు, నాకే నమస్కరించు. ఇలా చేస్తే నీవు తప్పక నన్నే చేరుకుంటావు. నేను నీకిచ్చే వాగ్దానం ఇది, ఎందుకంటే నీవు నాకు చాలా ప్రియమైనవాడివి. (18.65)
- సమస్త ధర్మాలను వదిలిపెట్టి, కేవలం నన్ను మాత్రమే శరణు వేడుకో. నేను నిన్ను అన్ని పాపాల నుండి విముక్తుడిని చేస్తాను. ఏమాత్రం భయపడకు, శోకించకు. (18.66)
- ఈ పరమ రహస్యమైన జ్ఞానాన్ని తపస్సు లేనివానికి, భక్తి లేనివానికి, వినాలని ఆసక్తి లేనివానికి మరియు నన్ను ద్వేషించేవానికి ఎప్పుడూ చెప్పవద్దు. (18.67)
- ఎవరైతే ఈ పరమ రహస్యమైన గీతా జ్ఞానాన్ని నా భక్తులకు బోధిస్తారో, వారు నా యందు పరమ భక్తిని కలిగి ఉండి నిస్సందేహంగా నన్నే చేరుకుంటారు. (18.68)
- ఈ లోకంలో మనుష్యులందరిలోనూ అటువంటి వానికంటే నాకు అత్యంత ప్రియమైన వాడు మరొకడు లేడు, భవిష్యత్తులో ఉండబోడు. (18.69)
- మన ఇద్దరి మధ్య జరిగిన ఈ ధర్మబద్ధమైన సంవాదాన్ని ఎవరైతే అధ్యయనం చేస్తారో, వారు నన్ను ‘జ్ఞానయజ్ఞం’ ద్వారా పూజించినట్లు నేను భావిస్తాను. ఇది నా నిశ్చితాభిప్రాయం. (18.70)
- ఏ మనిషైతే అసూయ లేకుండా, కేవలం శ్రద్ధతో ఈ గీతా సంవాదాన్ని వింటాడో… అటువంటి వాడు కూడా పాప విముక్తుడై, పుణ్యాత్ములు పొందే శుభప్రదమైన లోకాలను చేరుకుంటాడు. (18.71)
- ఓ పార్థా! నీవు ఏకాగ్రతతో ఈ జ్ఞానాన్ని విన్నావా? ఓ ధనంజయా! అజ్ఞానం వల్ల కలిగిన నీ మోహం ఇప్పుడు నశించిందా? (18.72)
- అర్జునుడు పలికెను: ఓ అచ్యుతా! నీ అనుగ్రహం వల్ల నా మోహం నశించింది. నేను కోల్పోయిన జ్ఞానాన్ని తిరిగి పొందాను. నా సందేహాలన్నీ తొలగిపోయి స్థిరంగా ఉన్నాను. నీవు చెప్పినట్లే చేస్తాను. (18.73)
- సంజయుడు పలికెను: ఈ విధంగా మహాత్ముడైన అర్జునుడికి, వాసుదేవునికి మధ్య జరిగిన అత్యంత అద్భుతమైన, రోమాంచితమైన సంవాదాన్ని నేను విన్నాను. (18.74)
- వ్యాస మహర్షి అనుగ్రహం వల్ల యోగేశ్వరుడైన శ్రీకృష్ణుడు స్వయంగా చెబుతుండగా ఈ పరమ రహస్యమైన యోగతత్త్వమైన గీతాశాస్త్రాన్ని నేను వినగలిగాను. (18.75)
- ఓ రాజా! కృష్ణార్జునుల మధ్య జరిగిన ఈ పుణ్యప్రదమైన, అద్భుతమైన సంవాదాన్ని గుర్తుకు తెచ్చుకున్న కొద్దీ నేను మళ్ళీ మళ్ళీ పులకించిపోతున్నాను. (18.76)
- అలాగే, శ్రీహరి చూపిన ఆ అత్యంత అద్భుతమైన విశ్వరూపాన్ని తలచుకుంటే నాకు గొప్ప ఆశ్చర్యం కలుగుతోంది, నేను మాటిమాటికీ ఆనందిస్తున్నాను. (18.77)
- ఎక్కడైతే యోగేశ్వరుడైన శ్రీకృష్ణుడు ఉంటాడో, ఎక్కడైతే ధనుర్ధారి అయిన అర్జునుడు ఉంటాడో… అక్కడ సంపద, విజయము, ఐశ్వర్యం మరియు స్థిరమైన నీతి ఉంటాయని నా నిశ్చితాభిప్రాయం. (18.78)