- శ్రీ కృష్ణ భగవానుడు పలికెను: పైన వేళ్లు (పరమాత్మ), క్రింద కొమ్మలు కలిగి ఉండి, నాశనం లేనిదిగా చెప్పబడే ఒక ‘అశ్వత్థ వృక్షం’ (సంసార వృక్షం) ఉంది. వేద మంత్రాలే ఆ చెట్టుకు ఆకులు. అటువంటి ఈ వృక్ష రహస్యాన్ని తెలిసినవాడే నిజమైన వేదవేత్త. (15.1)
- ఆ వృక్షం యొక్క కొమ్మలు (ప్రాణులు) సత్వ, రజ, తమో గుణాల ద్వారా వృద్ధి చెందుతూ పైన (దేవలోకాలు), క్రింద (మానవ, పశు లోకాలు) విస్తరించి ఉన్నాయి. ఇంద్రియ విషయాలే దానికి చిగుళ్లు. మనుష్య లోకంలో కర్మలను కలిగించే వేళ్లు క్రిందకు కూడా వ్యాపించి ఉన్నాయి. (15.2)
- ఈ సంసార వృక్షం యొక్క అసలు రూపం గానీ, దాని ఆది, అంతం గానీ ఇక్కడ ఎవరికీ అర్థం కాదు. లోతుగా పాతుకుపోయిన వేళ్లు గల ఈ అశ్వత్థ వృక్షాన్ని ‘దృఢమైన వైరాగ్యమనే కత్తి’ తో నరికివేయాలి. ఆ తర్వాత, ఏ స్థితిని పొందితే మనిషి మళ్ళీ తిరిగి రాడో, అటువంటి పరమపదాన్ని వెతకాలి. “దేని నుండి ఈ సనాతన సృష్టి ప్రవృత్తి మొదలైందో, అటువంటి ఆది పురుషుని నేను శరణు వేడుతున్నాను” అని నిశ్చయించుకోవాలి. (15.3-4)
- అహంకారం, మోహం లేనివారు, చెడు సావాసాలను జయించినవారు, నిరంతర ఆత్మజ్ఞానంలో ఉండేవారు, కోరికలు లేనివారు, సుఖదుఃఖాలనే ద్వంద్వాల నుండి విముక్తులైన జ్ఞానులు మాత్రమే ఆ శాశ్వతమైన పదవిని పొందుతారు. (15.5)
- ఆ పరమ ధామాన్ని సూర్యుడు గానీ, చంద్రుడు గానీ, అగ్ని గానీ ప్రకాశింపజేయలేవు. ఏ స్థితిని పొందితే భక్తులు మళ్ళీ ఈ సంసారానికి తిరిగి రారో, అదే నా పరమ ధామము. (15.6)
- ఈ లోకంలోని జీవులందరూ నా యొక్క శాశ్వతమైన అంశలే. కానీ ప్రకృతిలో ఉన్న మనస్సు, ఐదు ఇంద్రియాలచే కట్టివేయబడి ఈ జీవుడు సంసారంలో చిక్కుకుంటున్నాడు. (15.7)
- గాలి తనతో పాటు పువ్వుల సువాసనను ఎలాగైతే తీసుకువెళ్తుందో, అలాగే ఈ దేహానికి ప్రభువైన జీవుడు, ఒక శరీరాన్ని వదిలి మరొక శరీరానికి వెళ్ళేటప్పుడు ఈ మనస్సును, ఇంద్రియ సంస్కారాలను తనతో పాటు తీసుకువెళ్తాడు. (15.8)
- ఆ జీవుడు చెవి, కన్ను, చర్మం, నాలుక, ముక్కు మరియు మనస్సును ఆశ్రయించి ఇంద్రియ విషయాలను (శబ్ద, స్పర్శ, రూప, రస, గంధాలను) అనుభవిస్తాడు. (15.9)
- శరీరాన్ని వదిలి వెళ్తున్నా, శరీరంలో ఉన్నా, లేదా గుణాలతో కూడి విషయాలను అనుభవిస్తున్నా… అజ్ఞానులు ఆ జీవుని చూడలేరు. కేవలం ‘జ్ఞాన నేత్రం’ కలవారు మాత్రమే ఆ తత్త్వాన్ని చూడగలరు. (15.10) (See BG 9.11, BG 4.9)
- ప్రయత్నం చేసే యోగులు తమ హృదయంలోనే వెలిగే ఆ పరమాత్మను చూడగలుగుతారు. కానీ మనశ్శుద్ధి లేనివారు, వివేకం లేనివారు ఎంత ప్రయత్నించినా ఆ తత్త్వాన్ని గ్రహించలేరు. (15.11)
- సూర్యునిలో ఉండి లోకాన్నంతటినీ ప్రకాశింపజేసే తేజస్సు, చంద్రునిలో ఉండే వెలుగు, అగ్నిలో ఉండే దహన శక్తి… ఇవన్నీ నావే అని తెలుసుకో. (15.12)
- నేనే భూమిలో ప్రవేశించి నా శక్తితో సమస్త ప్రాణులను ధరిస్తున్నాను. అలాగే రసస్వరూపుడైన చంద్రుడనై భూమిపై ఉన్న సమస్త ఓషధులను పోషిస్తున్నాను. (15.13)
- నేనే ప్రాణుల దేహాలలో ‘వైశ్వానరుడు’ అనే అగ్నిగా మారి, ప్రాణ-అపాన వాయువులతో కలిసి వారు తీసుకునే నాలుగు రకాల ఆహారాన్ని జీర్ణం చేస్తున్నాను. (15.14)
- నేను అందరి హృదయాలలో అంతర్యామిగా ఉన్నాను. నా వల్లే మనిషికి స్మృతి, జ్ఞానము మరియు మరపు కలుగుతున్నాయి. వేదాలన్నింటి ద్వారా తెలుసుకోదగిన వాడిని నేనే. వేదాంతాన్ని రచించినవాడిని, వేదాల పరమార్థం తెలిసినవాడిని నేనే. (15.15)
- ఈ లోకంలో రెండు రకాల పురుషులు ఉన్నారు. ఒకటి క్షర (నశించే శరీరాలు/ప్రకృతి), రెండు అక్షర (మార్పు లేని జీవాత్మ). (15.16)
- కానీ వీరిద్దరికంటే భిన్నమైనవాడు, ఉత్తమమైనవాడు ఒకడున్నాడు, ఆయనే పరమాత్మ. ఆయన మూడు లోకాలలో ప్రవేశించి అందరినీ పోషిస్తున్న అవ్యయమైన ఈశ్వరుడు. (15.17)
- నేను నశించే ప్రకృతి (క్షర) కంటే అతీతుడను, నాశనం లేని జీవుని (అక్షర) కంటే ఉత్తముడను కాబట్టి… లోకంలోనూ, వేదాలలోనూ నన్ను ‘పురుషోత్తముడు’ అని పిలుస్తారు. (15.18)
- ఓ భారతా! ఏ మనిషి అయితే మోహానికి లోనుకాకుండా నన్ను ఈ విధంగా ‘పురుషోత్తమునిగా’ గుర్తిస్తాడో… అతడే సర్వజ్ఞుడు. అతడు నన్ను సర్వ భావాలతో భజిస్తాడు. (15.19)
- ఓ పాపరహితుడా! అత్యంత రహస్యమైన ఈ శాస్త్రాన్ని నీకు వివరించాను. ఓ భారతా! దీనిని గ్రహించిన మనిషి నిజమైన బుద్ధిమంతుడు అవుతాడు మరియు తన జీవిత లక్ష్యాన్ని నెరవేర్చుకున్నవాడు అవుతాడు. (15.20)