ఏతన్మే సంశయం కృష్ణ ఛేత్తుమర్హస్యశేషతః ।
త్వదన్యః సంశయస్యాస్య ఛేత్తా న హ్యుపపద్యతే ॥ 39
ఏతత్, మే, సంశయమ్, కృష్ణ, ఛేత్తుమ్, అర్హసి, అశేషతః,
త్వదన్యః, సంశయస్య, అస్య, ఛేత్తా, న, హి, ఉపపద్యతే.
కృష్ణ = కృష్ణా; మే = నా; ఏతత్ = ఈ; సంశయమ్ = సందేహాన్ని; అశేషతః = సంపూర్ణంగా; ఛేత్తుమ్ = ఛేదింప, నివారింప; (నీవు) అర్హసి = తగుదువు, యోగ్యుడవు; హి = ఏమన; త్వదన్యః = నీకంటే వేరైన వారు; అస్య = ఈ; సంశయస్య = సందేహానికి; ఛేత్తా = నివర్తకుడు, (ఛేదించువాడు); న ఉపపద్యతే = దొరకడు. (లభింపడు)
తా ॥ కృష్ణా! ఈ నా సందేహాన్ని సంపూర్ణంగా నివారించడానికి నీవే సమర్థుడవు; నీవు కాకుండా, ఇతరులెవరూ ఈ సంశయాన్ని తీర్చజాలరు.
వ్యాఖ్య:–
అర్జునుడు తన గురువైన శ్రీకృష్ణుడి పట్ల ఎంతో గాఢమైన భక్తిని, పూర్తి నమ్మకాన్ని చూపిస్తున్నాడు. భగవద్గీతలోని ‘పరిప్రశ్నేన సేవయా’ (4-34) అనే వాక్యంలో చెప్పిన ‘పరిప్రశ్న’ (వినయంతో కూడిన ప్రశ్న) కు ఇది ఒక చక్కటి ఉదాహరణ. శిష్యుడు గురువును ఏదైనా అడిగేటప్పుడు చాలా వినయంగా, విధేయతతో ఉండాలి. అప్పుడే గురువు సంతోషించి, శిష్యుడిపై తన దయను (అనుగ్రహాన్ని) చూపిస్తారు. గురువు దగ్గర, దేవుడి దగ్గర, పెద్దల దగ్గర గర్వం పనికిరాదు. అహంకారం, గర్వం ఉన్నవాడికి గురువు దయ గానీ, దేవుడి అనుగ్రహం గానీ ఎప్పటికీ దొరకవు.
శ్రీకృష్ణుడు మూడు లోకాలకూ ప్రభువు, సాక్షాత్తు ఈశ్వరుడు. సమస్త విశ్వంలో ఉన్న జీవరాశుల భూత, భవిష్యత్, వర్తమాన కాలాల గతులన్నీ ఆయనకు తెలుసు. కాబట్టి, యోగం మధ్యలో ఆగిపోయిన వారి (యోగభ్రష్టుల) భవిష్యత్తు ఎలా ఉంటుందో కూడా ఆయనకు స్పష్టంగా తెలుసు. అంతటి గొప్ప మహనీయుడు కళ్లెదుట ఉండగా, తన సందేహాన్ని తీర్చుకోవడానికి అర్జునుడు ఇంకెవరి దగ్గరికి వెళ్తాడు? అంతటి సమర్థత (సామర్థ్యం) కృష్ణుడికి తప్ప వేరే ఎవరికి ఉంటుంది? అందుకే అర్జునుడు భగవంతుడితో, “నా సందేహాన్ని పోగొట్టడానికి మీరే సరైనవారు, మరొకరు కాదు” అని చెప్పాడు.