పరిత్రాణాయ సాధూనాం వినాశాయ చ దుష్కృతామ్ ।
ధర్మసంస్థాపనార్థాయ సంభవామి యుగే యుగే ॥ 8
పరిత్రాణాయ, సాధూనామ్, వినాశాయ, చ, దుష్కృతామ్,
ధర్మ సంస్థాపనార్థాయ, సంభవామి, యుగే, యుగే.
సాధూనామ్ = సాధుపురుషుల; పరిత్రాణాయ = రక్షణార్థమూ; దుష్కృతామ్ = దుష్టుల; వినాశాయ = వినాశనార్థమూ; చ = మరియూ; ధర్మసంస్థాపనార్థాయ = ధర్మసంస్థాపన కొరకు; యుగే యుగే = ప్రతియుగంలో; సంభవామి = అవతరిస్తాను.
తా ॥ సాధురక్షణ, దుష్టశిక్షణల* నిమిత్తమూ, ధర్మ సంస్థాపన కొరకు నేను ప్రతియుగంలోనూ అవతరిస్తుంటాను.
వ్యాఖ్య:-
మంచి మార్గంలో నడిచేవారికి, మంచి ప్రవర్తన కలిగిన వారికి మాత్రమే భగవంతుడి రక్షణ లభిస్తుంది. దేవుడు మనల్ని కాపాడాలని కోరుకునేవారికి కచ్చితంగా ఒక ‘అర్హత’ ఉండాలి. ఆ అర్హత అనేది మన కులం, మతం లేదా జాతి కాదు. కేవలం మనలోని ‘మంచితనం’ (సాధుత్వం) మాత్రమే ఆ అర్హత. అంటే మంచిగా ప్రవర్తించడం, ధర్మాన్ని పాటించడం. ఎవరైతే ఇలా సత్యం, ధర్మం మార్గంలో నడుస్తారో, వారందరినీ దేవుడు కాపాడతాడు. వారు ఎప్పుడూ దేవుడి రక్షణ అనే నీడలో ఉంటారు కాబట్టి, వారికి జీవితంలో ఏ లోటూ ఉండదు. వాళ్ళు త్వరగానే ఈ కష్టాల కడలిని (సంసారాన్ని) దాటేస్తారు. అలాంటి మంచివాళ్ళను కాపాడటానికి, వారిని ఉద్ధరించడానికే నేను అప్పుడప్పుడు అవతారాలు ఎత్తుతుంటానని భగవంతుడు ఇక్కడ స్పష్టంగా చెప్పారు.
భగవంతుడు కేవలం మంచివారిని కాపాడటానికి మాత్రమే కాదు, చెడ్డవారిని (దుష్టులను) శిక్షించడానికి కూడా అవతరిస్తాడు. అందుకే మనం జాగ్రత్తగా ఉండాలి. చెడ్డ పనులు చేస్తే ఎలాంటి ఘోరమైన ఫలితాలు వస్తాయో ముందే ఊహించుకోవాలి. పాపం చేయాలంటే భయం (పాపభీతి) కలిగి ఉండాలి. చెడు మార్గానికి దూరంగా ఉండి, మంచి మార్గంలో నడవాలి. ధర్మాన్ని కాపాడటమే దేవుడి ముఖ్యమైన దీక్ష. ఆయనకు అత్యంత ఇష్టమైనది ‘ధర్మం’. కాబట్టి, మనం కూడా ఆ ధర్మాన్నే నమ్ముకుని, పాటిస్తూ బ్రతికితేనే దేవుడి దయకు (కృపకు) పాత్రులమవుతాం.
ఈ శ్లోకంలో చెప్పినట్లుగా…మంచివారిని కాపాడటం, చెడ్డవారిని శిక్షించడం, ధర్మాన్ని నిలబెట్టడం…అనే ఈ మూడు పనుల్లో ఏదో ఒక దాని కోసం గానీ, రెండింటి కోసం గానీ, లేదా మూడింటి కోసమూ గానీ భగవంతుడు అవతరిస్తూ ఉంటాడు.
ఇక్కడ ‘సాధువులు’ అంటే సన్యాసులనో, బైరాగులనో అర్థం కాదు. ‘సాధు’ అంటే ‘మంచి’ అని అర్థం. కాబట్టి, మంచి ప్రవర్తన ఉన్నవారందరూ సాధువులే. వారు పెళ్లి చేసుకున్న గృహస్థులైనా, లేదా బ్రహ్మచారులైనా సరే… మంచివారైతే చాలు సాధువులుగానే లెక్క.
‘యుగే యుగే’ అంటే ప్రతి యుగానికి ఒక్కసారి మాత్రమే దేవుడు వస్తాడని అర్థం కాదు. ‘అప్పుడప్పుడు’ వస్తాడని దాని అర్థం. అంటే, పైన చెప్పుకున్నట్లుగా ఎప్పుడు అవసరం ఏర్పడితే అప్పుడు ఆయన అవతరిస్తాడని భావం.
ఈ శ్లోకంలో కృష్ణుడు కేవలం ‘రక్షించడానికి’ (త్రాణాయ) అనకుండా ‘పూర్తిగా రక్షించడానికి’ (పరిత్రాణాయ) అని వాడాడు. అలాగే ‘నాశనం’ (నాశాయ) అనకుండా ‘సర్వనాశనం’ (వినాశాయ) అని, ‘స్థాపించడానికి’ (స్థాపనార్థాయ) అనకుండా ‘గట్టిగా స్థాపించడానికి’ (సంస్థాపనార్థాయ) అని వాడాడు. ఇది మనం గమనించాలి. ఆయన చేసే పని ఎంత పరిపూర్ణంగా, ఎంత గొప్పగా ఉంటుందో చెప్పడానికే ఈ పదాలను అంత బలంగా (అధిక మోతాదులో) వాడారు.
“భగవంతుడు ఎంతో దయ కలిగినవాడు కదా! మరి ఆయన చెడ్డవాళ్ళను ఎందుకు కఠినంగా శిక్షిస్తాడు?” అని కొందరికి సందేహం రావచ్చు. నిజానికి దేవుడు వేసే శిక్ష కూడా వాళ్ళ మీద చూపించే దయే. ఎందుకంటే, ఆ శిక్ష అనుభవించడం వల్ల వారు చేసిన పాపాలు కడిగివేయబడతాయి (క్షాళితమవుతాయి). ఒకవేళ దేవుడు అలా శిక్షించకపోతే.. లోకంలో అన్యాయం, అక్రమాలు పెరిగిపోయి, సమాజం మొత్తానికి పెద్ద ప్రమాదం వస్తుంది. మన శరీరానికి ఏదైనా పుండు పుట్టిందనుకోండి, డాక్టర్లు ‘ఆపరేషన్’ చేసి ఆ చెడిపోయిన భాగాన్ని తీసేస్తారు కదా? అప్పుడే మిగతా శరీరం ఆరోగ్యంగా ఉంటుంది. భగవంతుడు చెడ్డవారిని శిక్షించడం కూడా సరిగ్గా అలాంటిదే. అది లోకానికి మేలు చేయడం కోసమే తప్ప, ద్వేషంతో కాదు.