యే త్వేతదభ్యసూయంతో నానుతిష్ఠంతి మే మతమ్ ।
సర్వజ్ఞానవిమూఢాంస్తాన్ విద్ధి నష్టానచేతసః ॥ 32
యే, తు, ఏతత్, అభ్యసూయంతః, న, అనుతిష్ఠంతి, మే, మతమ్,
సర్వజ్ఞాన విమూఢాన్, తాన్, విద్ధి, నష్టాన్, అచేతసః.
తు = కాని; యే = ఎవరు; ఏతత్ మే = ఈ నా; మతమ్ = మతాన్ని; అభ్యసూయంతః = నిందిస్తూ; న అనుతిష్ఠంతి = అనుష్ఠించరో; సర్వజ్ఞానవిమూఢాన్ = ఏ విధమైన జ్ఞానం లేని వారైన; తాన్ అచేతసః = ఆ అవివేకులను; నష్టాన్ = పరమార్థభ్రష్టులు అని; విద్ధి = తెలుసుకో.
తా ॥ నా మతాన్ని నిందిస్తూ అనుష్ఠించని వివేకహీనులు ఏ విధమైన జ్ఞానం లేనివారు, మూఢులు. అట్టివారిని పరమార్థభ్రష్టులని తెలుసుకో.
వ్యాఖ్య:-
భగవంతుడు చెప్పిన ఈ ‘అనాసక్త కర్మయోగాన్ని’, ఈ దైవ మార్గాన్ని ఎవరైతే ద్వేషిస్తారో (తిరస్కరిస్తారో).. వారు ఫలితాల మీద ఆసక్తితో పనులు చేస్తూ, కంటికి కనిపించే ఈ మాయా ప్రపంచంలోనే సుఖాన్ని వెతుక్కుంటూ ఉంటారు. అలాంటి వారు కచ్చితంగా కర్మ బంధాల్లో చిక్కుకుంటారు. జనన మరణాలనే ఈ సంసార ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోయి నాశనమైపోతారు. వారికి అటు దేవుడి (బ్రహ్మము) గురించి తెలియదు. ఇటు పని చేసే సరైన పద్ధతి (కర్మ) గురించి తెలియదు. ఈ అవివేకం వల్లే వాళ్ళు తమ నాశనాన్ని తామే కోరి తెచ్చుకుంటారు.
ఒక వ్యక్తికి లోకజ్ఞానం ఎంత ఉన్నా, ఎంత పెద్ద పండితుడైనా సరే.. అతనిలో గనక భక్తి శ్రద్ధలు, నిష్కామ భావం, ఆత్మజ్ఞానం లేకపోతే.. దేవుడి దృష్టిలో అతడు ‘పరమ మూర్ఖుడే’ (సర్వజ్ఞాన విమూఢుడే). అతనికి తెలివితేటలు (బుద్ధి) ఉన్నా లేనట్టే లెక్క. ఎందుకంటే ఆ బుద్ధి ఎప్పుడూ నశించిపోయే వస్తువుల గురించే ఆలోచిస్తుంది తప్ప, శాశ్వతమైన సత్యాన్ని గ్రహించదు కాబట్టి. శ్లోకంలో ‘నష్టాన్’ (నశించినవారు) అనే పదాన్ని వాడారు. అంటే అలాంటి వారి నుదుటి మీద ‘పతనం’ (వినాశనం) అని రాసి పెట్టి ఉన్నట్లేనని ఇక్కడ స్పష్టంగా చెప్పేశారు.
కాబట్టి భగవంతుడు చెప్పిన దారిలోనే నడుస్తూ, భక్తిశ్రద్ధలతో నిష్కామ కర్మను ఆచరించడమే మనకు క్షేమం. అలా కాదని ఆ దారిని వదిలేస్తే మూడు ఘోరమైన అనర్థాలు జరుగుతాయి:
- సర్వజ్ఞాన విమూఢత్వం: జ్ఞానం మొత్తం పోయి మూర్ఖులుగా మారడం.
- బుద్ధి విహీనత్వం: బుద్ధిని (విచక్షణను) కోల్పోవడం.
- వినాశనం: పూర్తిగా పతనమైపోవడం.